Duman "Yağmurun sabahında"

Ładne, smutne. NS lubi smutne śpiewajki, nawet jak mu w duszy wesoło gra.



Deszczowym rankiem

obudziłem się bez ciebie
deszczowym rankiem
bezgłośne nasze gniazdo
w czasie po rozstaniu
skończyła się nasza miłość
deszczowym rankiem

ach, jakie to dziwne, że tak się to skończyło
ach, ulegliśmy czarowi, a jak się to skończyło

chodziłem samotnie
po smutnych ulicach
pętałem się nieszczęśnie
w deszczu rozstania
skończyła się nasza miłość
deszczowym rankiem

ach, jakie to dziwne, że tak się to skończyło
ach, ulegliśmy czarowi, a jak się to skończyło

NS zapomniał słuchawek...

... i szedł przez miasto z ciszą w uszach. I pomyślał, że może po to człowiek stworzył bogów, żeby wytrzymać ciszę.